Akcja dla Globalnego Południa

Seksniewolnictwo

Kasia Zegadło — 2010-09-07T17:36:25Z

Dziewice sprzedaje się za parę tysięcy euro. Ale muszą mieć do 12 lat,

inaczej można by pomyśleć, że ją ktoś wcześniej 'ruszył'. Klientami są Azjaci. Wierzą, że rozdziewiczenie da im długowieczność.

Dorosłych, podobnie jak dzieci, zmusza się nie tylko do 'zwykłego seksu', w grę wchodzą najbardziej nieludzkie rodzaje pornografii - zoofilia, skatologia i inne formy upodlenia.

Rynek rozwija się błyskawicznie. Obecnie seksniewolnictwo to trzeci po narkotykach i handlu bronią najbardziej dochodowy, nielegalny biznes na świecie.

Trudno jest proceder wykryć, często toczy się za zamkniętymi drzwiami mieszkań prywatnych.

Dzieci za dnia wysyłane są do szkoły, wieczorem czekają na nich w domu drinki, narkotyki, dwóch do trzech klientów.

Zyski czerpią często krewni.

W wielu krajach afrykańskich panuje zwyczaj, że jeśli komuś się powiedzie, to powinien pomóc rodzinie, dlatego gdy dawno zapomniana ciocia mieszkająca za granicą obiecuje posłać kilkuletnią kuzynkę do szkoły w Europie i kupuje jej bilet, nikt nie zadaje zbędnych pytań. A dzieci w Europie to chodliwy towar, często płaci się za seks z nimi więcej niż z dorosłymi.

W Afryce szybko rozwijają się siatki werbowników, dostawców żywego towaru na rynek europejski, gdzie współpracują z tamtejszymi gangami. Z Afryki dziecko jest łatwo wywieźć. Można zawrzeć niepisaną umowę z rodzicami, którzy często są nieświadomi prawdziwych konsekwencji posłania dziecka do pracy za granicą, czasami nie chcą wiedzieć, czasem się na to godzą. Niekiedy dzieci odkupuje się za długi, porywa. Wywozi się także osierocone dzieci z terenów objętych konfliktem, wojną. Młodym kobietom obiecuje się najczęściej pracę, dzięki której będzie mogła pomóc utrzymać rodzinę.

Nowe trendy

Od połowy lat dziewięćdziesiątych obserwuje się w krajach zachodnich tzw. prostytucję napływową. Pojawiające się na ulicach, w domach publicznych pierwsze cudzoziemki pochodziły ze wschodu, od paru zaś lat coraz częściej są to kobiety pochodzenia afrykańskiego, Azjatki, Hinduski, a ostatnio również dzieci.

Kobiety z ubogich, egzotycznych państw mamione są wizją małżeństwa z obcokrajowcem, pracy, lepszego życia i często decydują się na wyjazd, niewiele wiedząc o swoich 'wybawcach'.

Zasłania twarz mówiąc do kamery. Może mieć jakieś 25 lat. Poznała go przez internet, obiecał jej ślub i kupił bilet do Paryża. Rodzina w Afryce cieszy się, że jej się w życiu udało, matka pisze regularnie listy, w których nie kryje dumy z córki i załącza pozdrowienia dla jej męża.

Początkowo nie wypuszczał jej prawie z domu, uprawiał z nią brutalny seks. Nie narzekała, gdy wychodził do pracy bandażowała rany i czekała na jego powrót, po którym koszmar rozpoczynał się od nowa. Nie uciekła, nie miała dokąd i za co. Już po paru dniach przestał mówić o małżeństwie. W końcu wystawił ją na ulicę, na której do dziś pracuje.

Co roku około milion kobiet, dziewczynek zostaje sprzedanych, stają się seksniewolnicami. Dane są mało znane, często podaje się jedynie procenty w przybliżeniu. Wszyscy są zgodni co do tego, że dostępne statystyki to tylko wierzchołek góry lodowej, większość seksniewolników sutenerzy ukrywają w domach, barach, agencjach.

Po przyjeździe seksniewolnikom każe pracować się tak długo dopóki nie odrobią długu, jaki nieświadomie zaciągnęli zgadzając się na przyjazd - koszty biletu, zakwaterowania, jedzenia oraz wygórowana 'prowizja' za nowy start za granicą. Niekiedy suma ta - to kilka lat pracy w branży, dług zostaje pomniejszony jeśli zwerbuje się kolejną osobę - i tak to się kręci.

Do tego dochodzi seksturystyka. Obok dominującego męskiego światka seksturystów dynamicznie rozwija się również jego damski odpowiednik.

Żądni seks - przygód mieszkańcy państw zachodnich ruszają ponownie na podbój egzotycznego świata, nie zastanawiając się jaki koszt ponoszą ich 'wybrankowie'. Neokolonializm XXI wieku.

Obecnie seksturysta to nie stereotypowy zarośnięty i spasiony oblech, ale dobrze wykształcony i zarabiający trzydziestolatek, zaś seksturystkami są często wysoko postawione, niezależne kobiety.

Niektórzy z nich świadomie wybierają egzotyczne wakacje i równie egzotyczną i nielegalną kilkunastoletnią kochankę bądź kochanka, którzy w trakcie pobytu sponsora traktowani są często jak seksniewolnicy. Dla wielu mieszkańców krajów ubogich seks jest sposobem na życie, wielu z nich zmusza do tego ubóstwo, niektórzy jednak są zmuszani. Zdarza się, że seksturyści bronią się mówiąc, że w ten sposób pomagają tym ludziom wydźwignąć się z biedy lub tłumacząc, że seks był wynikiem wrodzonej namiętności 'tubylców' - Powellowskijęzyk, za którym nie kryje się nic innego, jak RASIZM.

Niektóre z powyższych informacji zaczerpnięte ze stron:

http://alterkino.org/afrykanskie_pr...

http://www.kidprotect.pl/forum/view...

http://www.dzieciofiaryhandlu.pl/?p=8

http://www.forummigracyjne.org/pl/a...

http://www.wprost.pl/ar/10692/Zniwa...

Konkurs fotograficzny "Rolnictwo - przyroda i człowiek"

Kampania WYŻYWIĆ ŚWIAT — 2010-09-07T16:11:49Z

Polska Zielona Sieć zaprasza młodzież w wieku 14 – 26 lat do udziału w ogólnopolskim konkursie fotograficznym na najlepsze zdjęcia ukazujące przyrodę i człowieka w szczególnej relacji jaką jest rolnictwo.

Na zwycięzców czekają atrakcyjne nagrody, a najlepsze zdjęcia zostaną opublikowane w kalendarzu edukacyjnym poświęconym tematyce zrównoważonego rolnictwa, przygotowywanym przez zespół Polskiej Zielonej Sieci na rok 2011.

Szczegółowe informacje o konkursie, regulamin oraz formularz zgłoszeniowy znajdziecie tutaj. Zachęcamy do ciekawej przygody z aparatem fotograficznym i tematami, które dla Was przygotowaliśmy.

Przyjmowanie fotografii na konkurs trwa do 29 października 2010 roku.

Serdecznie zapraszamy do udziału!

Zdjęcie: LOC, LC-USF35-478

Seminarium „Spójność polityk UE na rzecz rozwoju i suwerenności żywnościowej”

Kampania WYŻYWIĆ ŚWIAT — 2010-09-06T10:45:16Z

Kampania WYŻYWIĆ ŚWIAT serdecznie zaprasza zainteresowane organizacje pozarządowe do udziału w międzynarodowym seminarium na temat wpływu polityki Unii Europejskiej na rolnictwo w krajach rozwijających się i w Europie, które odbędzie się w dniach 16-18 listopada w Warszawie.

Dominujący model produkcji i konsumpcji żywności, ukierunkowanie na zysk polityk rolnych przez bogate kraje, w tym UE, oraz traktowanie żywności jako zwykłego towaru handlowego powoduje często nieodwracalne skutki – bankructwo drobnych producentów rolnych, migracje zarobkowe, głód i ubóstwo społeczności w krajach rozwijających się. Okazuje się, że aż 80% spośród miliarda osób cierpiących głód i niedożywienie na świecie stanowią rolnicy, czyli producenci żywności. Międzynarodowe współzależności sprawiają, że problem głodu na świecie dotyczy nas – obywateli UE – bardziej niż kiedykolwiek.

W związku ze zbliżającą się prezydencją Polski w UE w 2011 r. polskie organizacje pozarządowe mają szczególną szansę włączyć się w polityczny dialog na te ważne tematy.

W seminarium w Warszawie zapowiedzieli swój udział przedstawiciele licznych europejskich organizacji pozarządowych zajmujących się kwestiami rozwoju krajów Globalnego Południa, rzecznictwem na rzecz rozwoju, odpowiedzialną konsumpcją oraz Sprawiedliwym Handlem. Specjalnymi gośćmi będą reprezentanci afrykańskich organizacji rolniczych.

Do uczestnictwa w seminarium zapraszamy zarówno organizacje, które posiadają doświadczenie rzecznicze lub zajmują się problematyką żywnościową, jak również organizacje, które takiego doświadczenia jeszcze nie mają, a chcą zaangażować się w działania w tym zakresie.

Szczegółowe informacje na temat seminarium oraz formularz zgłoszeniowy znajdują się poniżej.

Bomby kasetowe a sprawa polska

Krzysztof Krzyś — 2010-08-28T06:44:53Z

Zamiast wstępu...

Faktem powszechnie znanym jest, iż jako gatunek jesteśmy niezmiernie pomysłowi. Cecha ta pozwala nam od wieków dostosowywać się do różnych, nawet najbardziej skrajnych warunków. Pomysłowość, myślenie abstrakcyjne i zdolność łączenia faktów zapewniły nam dominującą pozycję na planecie. Z drugiej strony te same cechy czynią z nas od czasu do czasu największe przekleństwo dla planety i jej mieszkańców z nami samymi na czele.

Przykładowo: homo sapiens wynalazł koło i penicylinę aby nie dźwigać ciężkich przedmiotów i eksterminować szkodliwe mikroby. Ten sam homo sapiens wynalazł również bomby kasetowe w sposób okrutny zabijające innych homo sapiens. Homo sapiens zauważył jednak, że bomby te — a właściwie ich niewybuchy — trafiają równie często w tych przedstawicieli naszego gatunku, którzy zamiast miecza noszą grabie, bądź też usiłują dostać się z tornistrem do szkoły. Homo sapiens uznał to za odrażające. Zdecydował się wówczas błąd swój naprawić i w pogodny majowy dzień 2008r. w Dublinie podjął decyzję o zakazie używania tego rodzaju broni. Aby jednak wykonać zgodny z logiką dziejów i dualizmem natury ludzkiej krok w tył - inny homo sapiens zatroszczył się o to, by kraj zwany 'Polska' konwencji tej nie podpisał, podkopując tym samym wysiłki bardziej postępowych przedstawicieli swego gatunku.

Zacznijmy jednak od początku, czyli: czym są bomby kasetowe?

Czym jest bomba kasetowa? Mechanizm działania i budowa bomby kasetowej w swym podstawowym założeniu są proste. Zakładając, że celem postawionym przed wynalazcą było opracowanie narzędzia zdolnego w krótkim czasie i na sporej przestrzeni przy wykorzystaniu niezbyt dużych środków zabić jak najwięcej osób - wynalazca z zadania wywiązał się w sposób wzorowy. Jak to osiągnął? Odpowiadając na pytanie - co jest lepsze od bomby? Odpowiedz a): większa bomba, odpowiedz b): więcej bomb. Odpowiedz 'a' doprowadziła nas do Hiroshimy (co samo w sobie jest materiałem na osobny artykuł) - nas jednak interesuje odpowiedz 'b'. Podążając za logika mnożenia bomby przez bomby wynalazca w potraktował jedną bombę jako bombę-matkę. Pewnego rodzaju termos, czy tez kontener, do środka którego wkładamy jeszcze więcej bomb... Bomba-matka wybuchając rozrzuca na sporej przestrzeni swe mniejsze bomby tworząc ich deszcz dookoła celu. Bomby-córki eksplodują samodzielnie nad celem rozrzucając odłamki. W efekcie za pośrednictwem jednego pocisku, czy to zrzucanego z maszyny latającej, czy tez eksportowanego nad cel za pośrednictwem moździerza, wskazany teren przezywa biblijna gehennę .. Tanie, efektywne i efektowne. A jeśli dodamy możliwość włożenia do takiej bomby samouzbrajających się min, albo pocisków zapalających?

Czy można zarzucić cokolwiek temu wynalazkowi? Okazuje się, ze można. Oczywiście trudno jest kwestionować jego skuteczność operacyjną czyli jego wartość bojową. Niezależnie od okrucieństwa narzędzi, każdy wojskowy podkreśli, iż wojna rządzi się swymi prawami i swoją logika. Na wojnie giną i są ranieni żołnierze. Jest to fakt nie podlegający dyskusji. Zgodnie z logiką tak postawionego argumentu, mając na względzie to, że 'nasi chłopcy' walczą pod słusznym sztandarem, gdyż 'nasz' sztandar zawsze jest słuszny, konieczne okrucieństwo jest cena, która płacimy za przyszły nowy, wspaniały i sprawiedliwy świat. A bomba kasetowa niesie nam pokój pozwalając szybko i skutecznie pozbyć się wroga, który walcząc pod sztandarem innym niż 'nasz' niesie nam wojnę, głód i zniszczenie. Podobną argumentacje zakładam po stronie przeciwnej. Co złośliwsi krytycy mogliby w takiej sytuacji powiedzieć, iż choć nikt nie krytykuje skuteczności bojowej broni nuklearnej - używanie jej nie jest chyba najlepszym pomysłem. Pozwólmy sobie jednak pominąć tego rodzaju przewrotna argumentacje.

Więc gdzie leży problem?

Paradoksalnie problem polega na tym, ze każda wojna się kończy. Na terenie niedawnych działań wojennych powstają drogi, mosty, szkoły. Grzebiemy poległych i pielęgnujemy rannych. Pozostają jednak niewypały, niewybuchy czy tez miny. Nie każda bomba wybucha. Czasem ma wadliwy zapalnik, czasem spadnie na miękki, zawilgotniały grunt. Czasem nie wybucha bez żadnej przyczyny.

Trudno określić dokładnie, ile statystycznie procent wszystkich zrzuconych bomb zamienia się w niewybuchy czekające cierpliwie na przechodzącego w pobliżu cywila. Przeciwnicy bomb kasetowych często starają się zawyżać tę ilość mówiąc nawet o 40% wszystkich ładunków. Zwolennicy, podkreślając rozwój technologii wojskowej twierdzą, iż ilość niewybuchów systematycznie zmniejsza się w nowszych generacjach sprzętu, do około 5%. Dla potrzeb artykułu załóżmy że mamy do czynienia z niewybuchami w ilości 10% wszystkich rozrzuconych ładunków. Rzućmy okiem na przykładową bombę kasetową będącą na stanie Wojska Polskiego. Nazywa się ona ZK-300. To poradziecki sprzęt starszej generacji. Zgodnie z opisem, który każdy zainteresowany możne znaleźć w sieci:

'ZK-300 - polska bomba kasetowa. Po zrzucie z bomby jest uwalniane 315 bomb odłamkowych o łącznej masie 252 kg. Pole rażenia sub-amunicji tworzy prostokąt o wymiarach 200x1500 m.' (źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/ZK-300).

W efekcie jej użycia na półtorakilometrowym pasie o szerokości 200m pozostaje około trzydziestu niewybuchów. Oczywiście mówimy o statystyce. Może się okazać, ze niewybuchów będzie zaledwie trzy, może się jednak okazać, że będzie ich sto. W każdym razie pas ów do czasu usunięcia ładunków nie nadaje się do uprawy, użycia pod budowę dróg, szkół czy szpitali. Właściwie powinien on zostać wyłączony z użytku. Oczywiście jedna bomba kasetowa nie wyczerpuje problemu. Załóżmy że dowodzący jednostką żeby upewnić się, iż wróg zostanie definitywnie wyeliminowany w toku kilkudniowych walk użył na danym terenie około 20 takich pocisków. W efekcie: średnio pół tysiąca ładunków gotowych w każdej sekundzie do eksplozji zalega na terenie, na który wraca po walkach ludność cywilna. Zazwyczaj zaraz po wojnie wycieńczony walkami i wydatkami rząd nie ma środków, by pozbyć się wszystkich potencjalnych ładunków z terenu całego kraju. Rząd odbudowuje budynki, ma na utrzymaniu olbrzymia liczbę rannych... po prostu nie ma na to pieniędzy. Cywile wówczas radzą sobie jak mogą. Jako ze nie mogą zbyt wiele — wielu z nich umiera rozerwanych zapomnianym ładunkiem.

Polegając na opinii Amnesty International i Human Rights Watch około 40% ofiar bomb kasetowych to dzieci. To dość zrozumiale, jeśli zwrócimy uwagę na fakt, iż większość bomb kasetowych (a raczej bombek przenoszonych przez bomby kasetowe) produkowana jest w dość jaskrawych kolorach. Ma to ułatwić ich późniejsza identyfikacje oraz usuniecie niewybuchów. Problem polega jednak na tym, ze lekko zagrzebany w piasku kolorowy pojemniczek z perspektywy dziecka wydaje się bardzo interesująca zabawka. Taka piłeczka do podrzucania na przykład... Konsekwencja jest dość oczywista.

Amnesty International twierdzi, ze od 1965 roku bomby kasetowe zabiły około 13 tysięcy osób, w większości cywili. Jak wspomniano wcześniej, około 40% tych ofiar to dzieci. Powinniśmy jednak założyć, ze dane te mogą być w znacznym stopniu zaniżone, gdyż często przypadki śmierci cywilów na skutek działania niewybuchów nie zostają udokumentowane. Pamiętajmy, że mówimy o regionach, w których nawet ogólna liczba ofiar działań wojennych (zarówno po stronie wojska jak i ludności cywilnej) może zostać podana jedynie szacunkowo.

Wspomniany wcześniej argument jest już trudniejszy do obalenia. Zwolennikom bomb kasetowych pozostaje więc trzymanie się pierwszej linii obrony, a mianowicie: podkreślanie ich niesamowitej skuteczności bojowej. Pomijany jest przy tym fakt, iż koszty tej skuteczności ponoszą w dużym stopniu, przez wiele lat po zakończeniu działań zbrojnych cywile.

Do niedawna obrońcy bomb, jakby nie do końca dowierzając swej własnej argumentacji, podkreślali również, iż używania tego cudu myśli wojskowej nie zabraniają normy prawa międzynarodowego. W tej sytuacji w grę wchodzą jedynie normy definiujące humanitarne zasady prowadzenia konfliktów zbrojnych, a jako ze cywile nie byli bezpośrednim celem ataku, tak wiec trudno winić armię za te 'nieszczęśliwe wypadki'. Takie stanowisko było, mówiąc potocznie, dość naciągane. Wobec potwierdzonych faktów wypowiedzi zwolenników bomb kasetowych brzmiały z czasem coraz mniej i mniej przekonująco. Z czasem do głosu zaczynały dochodzić organizacje pozarządowe oraz grupy osób bezpośrednio pokrzywdzonych na skutek działania tej technologii starając się zakomunikować światu rzeczywiste oblicze problemu. Nie z punktu widzenia sztabowca, ale z pozycji szarego człowieka starającego się zwyczajnie żyć w i tak trudnej powojennej rzeczywistości.

Czy świat zareagował?

Bezpośrednim efektem wzrostu świadomości społecznej był proces powolnego przekładania się argumentów moralnych na poziom stosunków międzynarodowych. W roku 2007 z inicjatywy norweskiego ministra spraw zagranicznych J.Gahra i ONZ zwołana została konferencja w Oslo z udziałem 46 państw oraz wielu organizacji pozarządowych. W konferencji brały odział między innymi: Amnesty International; The Diana, Princess of Wales Memorial Fund, Greenpeace; Human Rights Watch; Handicap International; International, Campaign to Ban Landmines (ICBL); Czerwony Krzyż (ICRC); Iraqi League of Doctors; Oxfam GB i War Child. Impulsem, który skierował uwagę opinii publicznej na problem bomb kasetowych były ujawnione konsekwencje ich użycia przez Izrael w strefie Gazy w roku 2006.

Ukoronowaniem tych wysiłków i podsumowaniem prowadzonych rozmów była późniejsza konferencja w Dublinie w maju 2008r., w trakcie której aż 111 krajów poparło zakaz używania bomb kasetowych. Decyzja ta stanowiła pierwszy znaczący krok na drodze do globalnego wyeliminowania zagrożenia dla ludności cywilnej, jakie niesie ze sobą stosowanie tej broni.

Przedstawiciele krajów społecznie wrażliwych, bądź krajów które na własnej skórze przekonały się o ubocznych skutkach stosowania bomb kasetowych uznali, iż stosowanie ich, będąc moralnie nagannym - zasługuje na objęcie oficjalnym zakazem. Nawet Wielka Brytania tradycyjnie opowiadająca się przeciwko tego rodzaju inicjatywom zdecydowała się dołączyć do krajów popierających zakaz.

Anegdotyczny słoń a sprawa polska?

Polska w trakcie konferencji wstrzymała się od głosu. Smutne.

Posiłkując się wspomnianą wcześniej argumentacją dotyczącą skuteczności bomb kasetowych oraz mając na względzie fakt posiadania, przechowywania i produkcji bomb kasetowych przez RP (konkretnie w Zakładach Metalowych 'Kraśnik;) uznaliśmy zakaz ten za zbyt restrykcyjny. W tego rodzaju sytuacjach wstrzymanie się od głosu jest niemalże równoznaczne z poparciem stanowiska przeciwnego projektowi.

Dołączyliśmy tym samym do osi krajów mniej lub bardziej bezpośrednio blokujących wycofanie z naszego arsenału ładunków kasetowych. Stany Zjednoczone, Rosja, Chiny czy Izrael dały wyraźnie do zrozumienia iż tego rodzaju konwencja godzi w ich interesy i stanowi zagrożenie dla ich obronności. Podtrzymały tym linie niektórych środowisk wojskowych podkreślających strategiczne znaczenie utrzymania tego arsenału.

Polska postanowiła zając wówczas dość wygodne stanowisko, które z jednej strony nie krytykuje bezpośrednio inicjatywy, z drugiej zaś podważa jej zasadność. Posiadamy w swym arsenale bomby kasetowe (stare, postradzieckie modele RBK, LBKas-250 i ZK-300 w przypadku których teza mówiąca o niskiej ilości niewybuchów jest raczej do pominięcia), aczkolwiek deklarujemy, iż właściwie to ich nie używamy. Stanowisko MSZ zakłada, iż nawet w strefach objętych działaniami zbrojnymi, w które zaangażowani są polscy żołnierze - nie stosujemy tego rodzaju broni. Przykładem może być oficjalna odpowiedź udzielona przez MSZ na zapytanie Human Rights Watch w sprawie stosowania arsenału kasetowego podczas działań naszych żołnierzy w Afganistanie. Arsenal ten — opierając się na danych MSZ — znajdując się na stanie magazynowym jednostek stacjonujących w Afganistanie zgodnie z naszymi procedurami mógłby zostać użyty jedynie w sytuacji bezpośredniego zagrożenia bazy i to dopiero po uzyskaniu zgody wyższego dowództwa. Znaczy to, że dysponując bronią o charakterze wybitnie ofensywnym (zgodnie z opinią wojskowych) ograniczamy jej użycie do wyjątkowych działań defensywnych, ponosząc jednocześnie koszta jej przechowywania i zabezpieczenia. Wydaje się to przynajmniej interesujące zarówno z wojskowego punktu widzenia, jak i z punktu widzenia osoby zainteresowanej kalkulacją kosztów naszej obecności w Afganistanie.

Jaki jest zatem powód posiadania przez nas tego rodzaju sprzętu i zgody na jego powszechne użycie? Czysto pragmatyczna polska przezorność, czy tez coś na kształt rzekomego realizmu i zdrowego rozsądku? Czy zakładamy, iż w sytuacji posiadania sporych ilości bomb kasetowych przez Rosję, nasza decyzja o likwidacji takiego arsenału zmniejsza naszą zdolność bojową przez co naraża na niebezpieczeństwo suwerenność naszego kraju? Sytuacja Niemiec w kontekście potencjalnego rosyjskiego ataku z użyciem bomb kasetowych i dowolnego innego rosyjskiego sprzętu nie wydaje się o tyle lepsza, by uzasadnić ich decyzje o poparciu zakazu. Argument ten jest o tyle intrygujący dla co bardziej dociekliwego czytelnika, że z czysto praktycznego punktu widzenia, podążając za ta logika, moglibyśmy zacząć inwestować w broń gazową bądź biologiczną, która z pewnością zrównoważyłaby na swój tani i skuteczny choć moralnie naganny sposób rosyjską przewagę militarna. Na szczęście dla przeciętnego zjadacza chleba użycie broni gazowej i biologicznej jest już zakazane przez prawo międzynarodowe, tak wiec zwolennikom tak radykalnych rozwiązań pozostaje jedynie bronić prawa do użycia bomb kasetowych.

Tyle jeśli chodzi o argument oparty na strachu. Jest jeszcze argument oparty na lojalności względem sojuszników i towarzyszy broni. Stany Zjednoczone już podczas rozmów w Dublinie w sposób wyraźny zakomunikowały swym sojusznikom, iż poparcie tego rodzaju zakazu w znaczny sposób może utrudnić prowadzenie wspólnych sojuszniczych misji pokojowych (źródło: http://www.rp.pl/artykul/141222.html). Przedstawiając takie stanowisko przedstawicielom dyplomatycznym krajów sojuszniczych Stany czytelnie zagrały kartą lojalności wsparta przez nie wyrażone wprost założenie, iż kraj zakazujący USA używać tej jakże skutecznej w tzw. 'wojnie z terroryzmem' czy w walce z dowolna inna 'osia zła' broni - bezpośrednio sabotuje ich działania zmierzające do przywrócenia ładu i pokoju na planecie. Odpowiedź na tak postawiony argument jest jednak równie prosta jak sam argument: otóż jesteśmy niepodległym krajem. Nasza suwerenność przekłada się na decyzje polityczne oraz na oficjalne stanowisko wybieranego przez nas rządu. Istnieje spora szansa, że gdyby tego rodzaju wytyczne przyszły do nas w swoim czasie z Moskwy poparte identyczną argumentacja od ówczesnego wielkiego brata - uznalibyśmy stanowisko rządu za próbę przypodobania się zewnętrznym mocodawcom. Zarówno w oczach społeczeństwa,jak i w oczach społeczności międzynarodowej wyraźnie podkreślilibyśmy swój marionetkowy charakter. Na czym polega obecna różnica? Wydaje się iż kwestia dojrzałości politycznej społeczeństw przekłada się na ich zdolność do opowiedzenia się po stronie wartości uznawanych za słuszne.

Oczywiście Radosław Sikorski jak i każdy inny zwolennik bomb kasetowych mógłby podkreślić rolę naszych zobowiązań sojuszniczych względem mniej przytłaczającego swym ogromem sojusznika, jakim jest Gruzja i to w sytuacji, gdzie to właśnie my stanowiliśmy siłę wspierająca słabszego. Mówimy oczywiście o konflikcie rosyjsko — gruzińskim. Human Rights Watch ujawniła użycie bomb kasetowych przez wojska gruzińskie. Sytuacja doskonała propagandowo z punktu widzenia zwolenników bomb kasetowych. Otóż słabsza strona konfliktu nie mogąc równać się z potężnym przeciwnikiem decyduje się na użycie broni, która choć niehumanitarna to jednak jest konieczna by przeciwstawić się Rosji. Dość romantyczne porównanie zamienia tu bombę kasetowa w istną proce Dawida walczącego z Goliatem. W takiej sytuacji my, jako sojusznik walczącej w nierównej walce Gruzji, nie możemy sobie pozwolić na odebranie jej tej ostatniej szansy na utrzymanie możliwie równej pozycji na polu walki.

Argument o tyle piękny, o ile przemawiający do wielu naszych narodowych mitów i nawyków myślowych. Romantyzm nierównej walki, sojusznicy na śmierć i życie, honor itd. Niestety dla zwolenników tego rodzaju emocjonalnych metafor politycznych obraz matki dziecka rozerwanego starym ładunkiem jest bardziej emocjonalnie przekonywujący i ze względu na indywidualny charakter cierpienia, dużo bardziej czytelny.

Oczywiście stanowisko Polski opierać się może również na założeniu, iż skoro większość krajów, które opowiedziały się przeciwko bombom kasetowym nie posiada tego rodzaju uzbrojenia — wówczas ich głos nie może zostać uznany za ważny bądź wiążący. Tu znowu pojawiają się drobne paradoksy. Dlaczego właściwie głos krajów nie mających na składzie broni chemicznej miałby być wiążący bądź istotny dla np. Iraku, który w swoim czasie broni takiej używał? Pozwólmy więc sobie ten konkretny argument pominąć.

A co na to Pan Radosław Sikorski?

W kontekście powyższego wywodu intrygująca jest wypowiedź Radosława Sikorskiego zamykająca problem bomb kasetowych w ramach jego osobistego doświadczenia (źródło: http://wiadomosci.dziennik.pl/polit...). Na szczególną uwagę zasługują dwa fragmenty jego wypowiedzi:

Ja byłem bombardowany bombami kasetowymi, to nie jest aż tak uciążliwe, bo one maja mniejszą siłę rażenia.

oraz nie mniej intrygujący fragment:

To znaczy odłamki bomb kasetowych szerzej się rozpryskują, jeśli by się było na otwartej przestrzeni, to jest zabójcze, ale jeśli się już ma jakąś minimalna osłonę, to one są mniej szkodliwe niż tradycyjne bomby.

Wypowiedzi te są o tyle zabawne, co na swój sposób przerażające. Otóż z braku innych argumentów przyparty do muru polski minister będący zwolennikiem broni uznawanej za niehumanitarną i uderzającą w ludność cywilną w ogóle ignoruje kwestie ludności cywilnej i przywołując swe wlane doświadczenia stara się przenieść uwagę odbiorcy na pole bitwy... W tym też miejscu zaczyna bagatelizować skuteczność sprzętu, którego jest adwokatem. Jest to o tyle zadziwiające, że wszelkie inne argumenty przemawiające za bombami kasetowymi, argumenty stanowiące podstawę naszej polityki względem problemu, opierają się właśnie na rzekomej skuteczności tej broni.

Wygląda to w następujący sposób: 'mamy bo musimy, bo nam kazano, bo nasi sojusznicy używają, ale właściwie to nie używamy, ale mamy bo mamy... a tak w ogóle to one wcale nie są skuteczne'.

Zarzuca się Polakom brak abstrakcyjnego poczucia humoru. Wydaje się jednak iż naszym stanowiskiem w sprawie bomb kasetowych zdecydowanie przeczymy tej tezie.

Nadzieja na przyszłość?

W międzyczasie świat posunął się naprzód. Dnia 1 sierpnia 2010 Organizacja Narodów Zjednoczonych potwierdziła wejście w życie konwencji o zakazie używania bomb kasetowych, która to konwencja uzyskała ratyfikację 38 z 30 wymaganych państw. Norwegia, Watykan, Austria, Irlandia, Meksyk, Nowa Zelandia, Albania, Chorwacja, Laos, Sierra Leone, Zambia, Belgia, Dania, Francja, Niemcy, Japonia, Czarnogóra, Słowenia, Hiszpania, Burundi, Luksemburg, Macedonia, Malawi, Malta, Nikaragua, Niger, San Marino i Urugwaj dały nam przykład pokazując, ze tylko od woli politycznej zależy czy świat stanie się bardziej ludzkim miejscem do życia.

Mapka na serwisie www.stopclustermunitions.org/ pokazuje obecną sytuację na świecie. http://www.stopclustermunitions.org...

Polakom pozostaje czekać w zawstydzeniu aż w końcu kraj, który kiedyś podkreślał, że walczy za 'Wolność Naszą i Waszą', poczuł się w jakiś sposób odpowiedzialny za wspólne dobro rodzaju ludzkiego.

Jak powstrzymać choroby zakaźne — debata

Dominik Paszkiewicz — 2010-08-24T16:01:33Z

MALARIA, AIDS, GRUŹLICA?

Jak powstrzymać rozprzestrzenianie się chorób zakaźnych?

Jakie choroby zakaźne są problemem na obszarach, na których działają polskie organizacje dostarczające pomoc rozwojową?
Jakie strategie walki z chorobami zakaźnymi są skuteczne? Jaka pomoc jest potrzebna?
Jak przygotować się do pracy w krajach rozwijających się? Co należy wiedzieć przed wyjazdem do tropiku?

Celem debat jest rozpoczęcie i zintensyfikowanie współpracy III sektora ze światem akademickim na każdym etapie realizacji projektów pomocowych. W debacie wezmą udział przedstawiciele środowisk naukowych:

dr med. Wacław Nahorski (Krajowy Ośrodek Medycyny Tropikalnej w Gdyni)
Wojciech Wilk (Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej)
Boris Poleganow (Polski Czerwony Krzyż)

Podczas debaty zaprezentowana zostanie publikacja: Naukowcy pomagają. Przykłady współpracy na rzecz pomocy międzynarodowej.

Data: 9 września 2010, godz. 10.00-16.00

Miejsce: Warszawa, gmach MSZ przy Al. J. Ch. Szucha 21. Sala Lemkina

Podczas debaty przewidziany jest poczęstunek.

Dla osób spoza Warszawy dofinansowanie kosztów podróży do wysokości 100 zł!

Instytut Globalnej Odpowiedzialności szuka wolontariuszy

Dominik Paszkiewicz — 2010-08-24T12:51:08Z

Instytut Globalnej Odpowiedzialności (IGO) zaprasza wszystkie osoby zainteresowane działaniem na rzecz globalnej sprawiedliwości i krajów Południa (głównie Afryki) do włączenia się w działania organizacji.

Ogłoszenie Instytutu Globalnej Odpowiedzialności

Każdy dorosły Polak przeznacza rocznie w ramach swoich podatków ponad 37zł na polską pomoc zagraniczną. Z tego tylko około 1,5zł dociera do Afryki jako bezpośrednia pomoc. Chcesz się dowiedzieć, co się dzieje z resztą?

Wspólnie z Wami chcemy poszukać odpowiedzi na to i inne pytania. Pragniemy zaproponować wolontariuszom w każdym wieku wyjątkową szansę na zdobycie wiedzy na temat międzynarodowej współpracy na rzecz rozwoju i sprawiedliwości globalnej, a także możliwość zrealizowania własnych pomysłów w ramach akcji lokalnych, które wspólnie zorganizujemy jesienią w Warszawie. Będą to np. pokazy filmów, otwarte spotkania dyskusyjne, happeningi, spotkania osiedlowe, zbieranie podpisów pod petycjami. Celem projektu jest animowanie konkretnych działań warszawiaków, które przyczyniają się do wprowadzenia bardziej sprawiedliwych stosunków pomiędzy Polską i Europą a krajami ubogimi – dzięki którym pomoc charytatywna docelowo stanie się niepotrzebna. Oprócz tego, zależnie od Twojego doświadczenia, możliwości zaangażowania się i zainteresowań, mamy Wam do zaoferowania szeroki wybór ambitnych indywidualnych programów wolontarystycznych.

Naszym wolontariuszom proponujemy uczestnictwo w cyklu szkoleń i warsztatów, a także indywidualne i grupowe konsultacje z ekspertami. Oferujemy realną możliwość aktywnego włączenia się w działania IGO, szansę na realizowanie swoich pomysłów, a także dobrą zabawę i możliwość spędzenia aktywnie czasu i poznania ciekawych ludzi!

Więcej informacji dostępnych na stronie www.igo.org.pl oraz pod numerem telefonu 791 639 181. Nasz adres e-mail to wolontariat@igo.org.pl. Chętnie odpowiemy na wszystkie pytania.

Czekamy na Wasze zgłoszenia do końca sierpnia 2010.

Wspomnienie...połowa Indii to one

Kasia Zegadło — 2010-08-16T10:32:03Z

Pamiętam je doskonale. Kolorowe, pobrzękujące z każdym krokiem, mają słabość do kiczowatych zabawek, biją mi brawo, gdy mówię, że chciałabym mieć córkę, większość czasu spędzają na zajmowaniu się domem, po cichu mówią o niezależności i wszystkie marzą o 'love marriage' - czyli o małżeństwie z miłości.

Białe znaczy piękne

Pierwszą poznaje Theju. Zabiera mnie na pochód z okazji święta Niepodległości w Bijapurze. To było moje pięć minut. Mało znana, niewielka wioska i ja - biała turystka - wita mnie sam prezydent miasta, w swoim przemówieniu do miejscowych pozdrawia guru, sadzają mnie na honorowym miejscu i wręczają symboliczny klucz do miasta i serca mieszkańców. Czuję się jakbym grała pierwszoplanową rolę w Bollywodzkim filmie. Dopiero później dowiaduję się, że to nie tylko ogromna życzliwość Indusów i ich ciekawość Europejczyków, ale również mój kolor skóry sprawiają, że znalazłam się w centrum uwagi całej wioski.

Dzięki białej skórze wyróżniasz z tłumu, pożądają cię mężczyźni, zazdroszczą kobiety. Jasna karnacja w Indiach jest przepustką do lepszego życia, dzięki niej o twoją rękę będzie ubiegało się wielu kandydatów, rodzice zawsze wybiorą najbogatszego, co zapewni ci dostatnie życie. Ludzie będą zwracać się do ciebie z szacunkiem, ponieważ kolor biały, to kolor najwyższej kasty - braminów. Nawet takie jak ja - trzydziestoletnie, stare panny wciąż mają szansę na zamążpójście, jeśli ich skóra ma jasny odcień.

Przesądy

Po pochodzie wybieramy się do świątyni. Poznaję koleżankę Theju - Parvati, córkę bramina. Theju się denerwuje, w tajemnicy zdradza, że lekko krwawi, właśnie jej się kończy okres, ale bardzo chce iść na ceremonię, co nie jest wskazane w "jej stanie". Parvati włącza się do dyskusji i opowiada, że kiedyś jej dom zaatakowała plaga mrówek, środki nie pomagały, rodzina była bezsilna. Ojciec udał się do guru prosić o radę. Gdy nauczyciel przekroczył próg ich domu od razu wiedział, jaka była przyczyna pojawienia się insektów, "zapytajcie młodszej córki, ona coś przed wami ukrywa" powiedział. Skonsternowana rodzina udała się do swej dorastającej latorośli i zażądała wyjaśnień. Okazało się, że dziewczyna nie powiadomiła ich o tym, że dostała okres i mieszkała nieczysta z nimi w domu zamiast na zewnątrz, w korytarzu, przy wejściu lub poza obrębem mieszkania. Gdy sprawa się wyjaśniła, rodzina wysłała córkę na należne miejsce i przeprosiła bogów za zniewagę. Plaga mrówek zniknęła bezpowrotnie.

Miłość

Kochali się wzajemnie. Ona podobno była piękna. On ma na imię Radny i pochodzi z kasty Dalitów, niedotykalnych. Jej rodzice wydali ją za innego. Wkroczył do klasztoru i podobno molestował podopiecznych.

Sarita poślubiła mężczyznę, którego wybrał jej ojciec. Bije ją zawsze, gdy wraca do domu pijany, czyli codziennie. Dwie próby samobójcze ma już za sobą. Nadal myśli o ucieczce, ale nie ma pieniędzy, rodzina jej nie pomoże - jej miejsce jest przy mężu.

Decyzja o ślubie zapadła. Zobaczyli się pierwszy raz przed ceremonią zaślubin. On kochał inną, więc nigdy żonie nie wybaczył, że zajęła miejsce jego wybranki.

Oboje byli z kasty braminów. Ona wygląda na Europejkę - tak jasny ma odcień skóry, dlatego miała wielu adoratorów. Wyszła za mąż za chłopca, którego znali rodzice i który jej się podobał. Zostawił ją z małym dzieckiem. Mieszka niedaleko z inną. Ona pozostała u jego rodziców i zgodnie ze zwyczajem im pomaga.

Zgwałcono ją. Po tym jak została naruszona, nikt nie chciał się z nią ożenić. Radość rodziny, gdy odnaleziono gwałciciela była wielka. Oprawcę i dziewczynę zmuszono do ślubu. Gdy wypowiadali się o sprawie w telewizji, to ona miała zasłoniętą twarz.

Gdy rodzice ich sobie przedstawili od razu przypadli sobie do gustu. Byli szczęśliwi. Urodziła mu i wychowała kilkoro dzieci. Gdy miała około 40 lat, on znalazł inną. Powiedział jej, że chce się ponownie ożenić. Jako że prawo hinduskie pozwala mieć drugą żonę pod warunkiem, że pierwsza wyrazi zgodę, bił ją tak długo, aż przystała na jego propozycję. Zamieszkał z drugą żoną i zabrał dzieci.

Pomimo przykrych doświadczeń wszystkie kobiety, nawet te zamężne, a może one przede wszystkim, nadal marzą o miłości i z upodobaniem śledzą Bollywoodzkie filmy, gdzie miłość zawsze zwyciężą. Gdy słyszą ode mnie, że na Zachodzie wychodzimy za mąż z miłości i mamy prawo do rozwodu, dziedziczenia po mężu, uśmiechają się nieznacznie i wzdychają.

Zamążpójście

Gdy kobieta wychodzi za mąż pozostawia swój rodzinny dom i od tej pory przynależy do rodziny męża. To teściami ma się przede wszystkim opiekować, jeśli starczy jej czasu i mąż wyrazi zgodę może zadbać też o swoich rodziców. Dlatego córki traktuje się jak dopust boży - nigdy nie będą w stanie zapewnić im bezpiecznej starości, tak jak mogą to zrobić synowie, którzy po ślubie zamieszkają niedaleko i sprowadzając synową zapewnią im opiekę. Do tego dochodzi jeszcze, rujnująca niekiedy rodzinę, kwestia posagu.

W 2006 roku Reuters podał, że w przeciągu 20 lat zabito w Indiach 10 milionów dziewczynek. Dzieci były zabijane przez własnych rodziców tuż po narodzeniu lub były usuwane, gdy badania ultrasonograficzne stwierdzały żeńską płeć płodu.

W wiosce Bijapur, w której mieszkam trafia w moje ręce gazeta, a na jej pierwszej stronie informacja o stowarzyszeniu kobiet, które codziennie przeszukują śmieci, dzięki czemu udaje im się w przeciągu roku uratować 100 dzieci- większość z nich to niemowlęta o żeńskiej płci.

W związku, to mężczyzna ma prawo decydowania o wszystkim: ile będą mieli dzieci, czy kobieta może kontynuować, rozpocząć edukację, kierować samochodem. To mąż przyjmuje gości, a żona im podaje jedzenie, po czym chowa się w kuchni i od czasu do czasu lekko wychyla głowę, by zerknąć czy goście czegoś jeszcze potrzebują.

Kiedy mówię indyjskiemu przyjacielowi, który zaprosił mnie na obiad, że chciałabym by jego żona usiadła z nami przy jedzeniu, wywołuje to lawinę śmiechu, również wśród usługujących nam kobiet.

Żona codziennie rano odprawia tradycyjną pudźę - zapala kadzidła i modli się do swoich bóstw o swojego męża, by żył długo i ją przeżył. Jeśli ona umrze pierwsza, to stanie się Boginią Lakszmi i w rocznicę jej śmierci rodzina odprawia rytuał modląc się do niej. Jeśli to mąż umrze pierwszy sytuacja kobiety jest ...zgoła inna...

Wdowieństwo

Do tej pory w Indiach zdarzają się, głównie w rejonach wiejskich, przypadki palenia żywcem kobiet wraz ze zmarłym mężem. Najczęściej w takich sytuacjach mówi się, że to była decyzja kobiety. O presji społecznej indyjskie media raczej nie wspominają, a policja nie przeprowadza śledztwa, bo są to sprawy rodzinne.

We wszystkich stanach wdowom goli się głowy, dzięki czemu widać je z daleka. Spotkanie z kobietą, która straciła męża przynosi nieszczęście.

Pewnego wieczoru, w trakcie podróży, kierowca autokaru oznajmia, że dojechaliśmy do świętego miasta Kriszny. Wraz z dziewięćdziesięcioma kobietami z partii kobiet, które zabrały mnie ze sobą na spotkanie w Delhi, ruszamy zwiedzać.

Idziemy krętymi i wąskimi uliczkami. Po obu stronach ścieżki, na progach domów leżą, zawinięte w strzępki prześcieradeł, ciała. Dochodzę do wniosku, że to znużeni pielgrzymi lub rodzaj jakiegoś religijnego rytuału - w końcu to święte miasto. Z błędu wyprowadzają mnie moje towarzyszki. Okazuje się, że są to wdowy.

Jako że kobieta nie może w Indiach dziedziczyć po mężu, po jego śmierci zdana jest na łaskę bliższej bądź dalszej rodziny, która najczęściej zagarnia jej majątek, a ją dosłownie wystawia na bruk. W Indiach 40 milionów kobiet to wdowy.

Połowa Indii to one

Indyjskie kobiety stanowią niemal połowę społeczeństwa. Indyjska konstytucja gwarantuje im równość, brak dyskryminacji ze strony państwa, równe szanse i zapłatę stosowną do wykonanej pracy. Jednak wystarczy głębsza obserwacja, rozmowa, by przekonać się, że w praktyce życie wygląda inaczej.

Biorąc udział w wielu ślubach indyjskich, w oczach kobiet za każdym razem widziałam łzy, do tej pory mam wątpliwości, czy były to łzy szczęścia.

Aż 44% dziewcząt wychodzi za mąż zanim osiągnie wiek 18 lat [1]. Od ślubu kobiety należą do rodziny swojego męża i nie mogą być pewne przyszłości, która zależy od jej partnera oraz teściów. Jeśli dziewczyna nie wniesie wystarczającego, w mniemaniu rodziny męża, posagu może zostać spalona. Kwestia małego posagu jest często przyczyną rodzinnych kłótni, braku szacunku wobec żony, brutalnych pobić. W związku ze sporem związanym z wianem jaki ma wnieść małżonka, co 4 godziny jedna indyjska kobieta popełnia samobójstwo.

Według raportu Narodów Zjednoczonych 70 procent zamężnych kobiet w wieku od 15 - 49 lat jest w domu bite i pada ofiarą wymuszonego seksu [2]. Niedożywienie, młody wiek, brak edukacji, opieki lekarskiej sprawia, że aż 20% ogółu kobiet, które umierają w trakcie porodu, to mieszkanki Indii.

W trakcie jednej godziny w Indiach gwałci się dwie kobiety, porywa się dwie, molestuje cztery, zaś siedem innych w tym czasie doświadcza okrucieństwa ze strony męża lub krewnych. [3]

Pomimo usłyszanych gorzkich historii, nadal uważam, że istnieje nadzieja na zmianę. Indyjskie kobiety powoli zaczynają rozumieć swoja sytuację. Podejmują działania, dzięki którym indyjskie prawo, które przez długi czas je dyskryminowało, zmienia się. Kluczem do sukcesu jest przede wszystkim edukacja, świadomość, że można dokonać wyboru i implementacja prawa, które nie pozwoli na to, by karą za wolną wolę było pobicie, przymusowy seks, spalenie...

[1] http://indiafactbook.wordpress.com/...

[2] http://www.timesonline.co.uk/tol/ne...

[3] http://ncrb.nic.in/

DOSTĘP DO WODY PRAWEM CZŁOWIEKA – TAK CZY NIE?

Ola Antonowicz — 2010-08-10T18:55:52Z

Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych 28 lipca 2010r. przyjęło z inicjatywy Boliwii rezolucję, w której „dostęp do czystej wody i urządzeń sanitarnych” został uznany za fundamentalne prawo człowieka. Polska wstrzymała się od głosu. Brak wyjaśnienia motywów tej decyzji nie pozwala myśleć o niej inaczej niż w kategoriach sprzecznej polityki (dostęp do wody jest jednym z priorytetów rządowego programu pomocowego) i braku globalnej odpowiedzialności Polski. Czy dowiemy się kiedyś, o co chodzi w tej na pierwszy rzut oka nielogicznej decyzji?

W rezolucji wezwano państwa członkowskie ONZ i organizacje międzynarodowe do finansowego oraz technologicznego wsparcia krajów biedniejszych, a także wspólnego podejmowania wysiłków zmierzających do zapewnienia wszystkim ludziom czystej wody. Boliwia podkreśliła fakt zbliżającego się we wrześniu br. szczytu ONZ w sprawie Milenijnych Celów Rozwoju. Jeden z celów mówi o zmniejszeniu do 2015 roku o połowę liczby ludzi pozbawionych stałego dostępu do czystej pitnej wody. Przyjęcie rezolucji określono jako jasny sygnał traktowania Milenijnych Celów Rozwoju poważnie przez kraje będące członkami ONZ.

Kwestia dostępu do wody pitnej w skali globalnej ma ogromne znaczenie, gdyż szacuje się, że ok. 884 miliony ludzi nie mają stałego dostępu do bieżącej wody pitnej, a ponad 2,6 miliardów osób (prawie 40% ludzkości) pozbawione jest dostępu do podstawowych urządzeń sanitarnych. Brak dostępu do wody zabija rocznie więcej dzieci niż AIDS, malaria i odra. Każdego roku z powodu braku dostępu do wody pitnej umiera półtora miliona dzieci poniżej piątego roku życia.

Rezolucja ta została przyjęta przez 122 państwa, nikt nie głosował przeciw. Przedstawiciele 29 krajów byli nieobecni. Uwagę światowej opinii publicznej zwrócił fakt, że 41 państw wstrzymało się od głosu: Armenia, Australia, Austria, Bośnia i Hercegowina, Botswana, Bułgaria, Kanada, Chorwacja, Cypr, Czechy, Dania, Estonia, Etiopia, Grecja, Guyana, Islandia, Irlandia, Izrael, Japonia, Kazachstan, Kenia, Łotwa, Lesotho, Litwa, Luksemburg, Malta, Holandia, Nowa Zelandia, Polska, Korea, Mołdawia, Rumunia, Słowacja, Szwecja, Trinidad and Tobago, Turcja, Ukraina, Wielka Brytania, Tanzania, Stany Zjednoczone, Zambia.

Dlaczego?

Z protokołu posiedzenia możemy dowiedzieć się, że w odpowiedzi na inicjatywę Stany Zjednoczone oświadczyły, że wstrzymają się od głosu, bo rezolucja mogłaby podważyć będącą w toku pracę nad wypracowaniem porozumienia w sprawie prawa do wody, prowadzoną przez Radę Praw Człowieka z siedzibą w Genewie (założoną przez 47 krajów w 2006r. w ramach systemu Narodów Zjednoczonych międzyrządową instytucję odpowiedzialną za promowanie i ochronę praw człowieka na całym świecie). W istocie, w przyszłym roku Catarina de Albuquerque – portugalska prawniczka zatrudniona jako ekspertka Rady – ma raportować Radzie zobowiązania różnych krajów względem dostępu do wody i urządzeń sanitarnych. Inne kraje twierdziły, że rezolucję tę można potraktować jako element tego genewskiego procesu, i że zawiera ona ważne jego elementy (Niemcy), a także, że może ona wzmocnić dyskusje na forach krajowych na temat dostępu do wody jako niezbywalnego prawa człowieka (Egipt).

Z informacji zaistniałych w polskich mediach wyczytać można, że polski MSZ uważa, że rezolucję “przeforsowano”: "Przeforsowano ją, mimo iż w Genewie od 2008 r. trwają prace w tej sprawie - napisał polski MSZ w wyjaśnieniu przesłanym "Gazecie". - ONZ powołało eksperta, który w szeregu konsultacji, m.in. ze światem nauki, ma zdefiniować zobowiązania w kwestii wody w kontekście praw człowieka. Rezolucja pomija proces toczący się w Genewie i narzuca jego wynik, wywołując podziały tam, gdzie wyłaniał się konsensus".

Jakim zagrożeniem dla procesu genewskiego jest rezolucja ONZ? Czy polski MSZ uważa, że Rada Praw Człowieka zdefiniuje zobowiązania w kwestii wody w kontekście praw człowieka, które będą w sprzeczności z rezolucją? Czyli, że dostęp do wody nie powinien być niezbywalnym prawem każdego? Jak ma się to do akceptacji Milenijnych Celów Rozwoju, do akceptacji Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka? Być może jest tu jakaś ukryta logika, której nie rozumiemy, a rozumie tylko przedstawiciel Polski na Forum ONZ. Logika, która pozwoliłaby myśleć o tej decyzji inaczej niż tylko w kategoriach obłudy i braku globalnej odpowiedzialności polskiego rządu.

Szkoda, że polski rząd widząc artykuły w prasie i wiedząc, że rzetelną wiedzę w tym temacie można zaczerpnąć jedynie z protokołu posiedzenia (brak tam genezy “problemu”), albo od strony rządowej, nie wytłumaczył obywatelom powodów swej, na ten moment, ze wszech miar kontrowersyjnej decyzji.

P.S. A tak na marginesie, po lekturze komentarzy na polskich forach internetowych mówiących o tym, że przecież w Polsce za wodę się płaci więc co to za rezolucja - za wodę się płaci, bo za coś trzeba ją wydobywać, oczyszczać, doprowadzać do domów, ale dostęp do niej jest możliwy. Prawie miliard ludzi na świecie nie ma dziś w ogóle możliwości spróbować wody zdatnej do picia. To ogromna różnica.

Zdjęcie autorstwa Muffet: http://www.flickr.com/photos/calliope/542497582/

O wychodzeniu z ubóstwa

Dominik Paszkiewicz — 2010-08-05T11:07:23Z

Warto obejrzeć opowieść Jacqueline Novogratz [1] o tym jak z wyjściem z ubóstwa poradziła sobie Jane z Kenii.

(Przed obejrzeniem, jeśli potrzebujesz, włącz polskie napisy rozwijając listę [View subtitles]. Polecam też uruchomić film na pełnym ekranie, ikonka w prawym górnym rogu.)

Taki przykład może być inspirujący dla wszystkich, zarówno dla ubogich jak i bogatych. Cieszy to, jak Jane z opowieści Jacqueline Novogratz poradziła sobie z wyjściem ze skrajnego ubóstwa.

Co jest potrzebne, aby najbiedniejsi z krajów rozwijających się mogli przejść tak imponującą drogę?

[1] Jacqueline Novogratz jest fundatorką i kieruje organizacją Acumen Fund, której celem jest promocja biznesowego podejścia do polepszania warunków życia biednych.

Nic się nie dzieje, zwykły nudny dzień w Ghanie

Ola Antonowicz — 2010-08-04T17:12:39Z

african daily

Jutro nic nie masz w planie, cały dzień w domu w Vakpo Todzi. Postanawiasz posiedzieć do późna, bo przecież jutro nie musisz wstawać rano. Naprzeciwko sąsiad rozmawia z sąsiadką – strasznie głośno. Dobrze, że nie rozumiesz o czym, bo na pewno nie jest to miła rozmowa. Z drugiej strony ulicy przychodzi drugi sąsiad i drze się na pierwszego. Chyba ten drugi jest kimś starszym z rodziny, i dlatego może przyjść i zaingerować w małżeńską sprzeczkę. Nie do końca rozumiesz te układy rodzinne, no i nie znasz tego drugiego sąsiada. Gdy cię zauważa, podchodzi i przedstawia się. Twierdzi, że to od niego wynajmujesz mieszkanie. No i już nic nie rozumiesz. Ale „pachnie” od niego lokalnym ginem, więc nie dyskutujesz.

Sąsiedzi zawsze kładą się spać o północy. Wstają o szóstej rano. Zawsze. Eh, nigdy nie będziesz jak oni, wewnętrzny zegar rozregulował się dawno temu w Europie.

Oczywiście plany spania do południa nie powiodły się. Do drugiej w nocy pod twoim oknem darła się koza. Jak już udało się zasnąć, to zaczęły piać koguty. Też pod oknem. Bo tam cień. No to wstałeś.

Idąc rano do sklepu po jajka i pomidora mijasz sklep Stevena – tego - od którego faktycznie wynajmowałeś dom po nagłej śmierci jego najstarszej siostry. No i okazuje się, że wczorajszy nowy sąsiad to jego starszy brat, który po śmierci owej siostry przyjechał z północy kraju by przejąć „rodzinne sprawy”. Aha, no to już wiesz dlaczego wczoraj twierdził, że dom jest jego, choć w ogóle nie wiesz, jak działają rodzinne zasady w Ghanie.

Śniadanie – jajko, pomidor, biała gumowa bagietka, kawa. Oczywiście kawa jednej firmy, no nie ghanijskiej bynajmniej.

Kawa - neska. Herbata - lipton. Kakao - milo. Coca cola – coca cola. Piwo – guinness. Nie ma szans na ghanijskie napoje w sklepie. Żadne tam "kupuj lokalnie". Jedynymi napojami lokalnymi są: wino palmowe z karnistra, ogidigidi [u nas mogłoby zastąpić płyn do mycia naczyń] i kokos. Kupujesz kokosa, pan wali w niego maczetą, wypijasz ze środka, dostajesz odrąbaną końcówkę skorupki i wykrawasz biały kokosowy miąższ. Jak umiesz. Jak nie umiesz – twoja strata, zapewne znajdzie się jakiś malec, który ci zabierze i sam sobie zgrabnie wykroi. Sztućce jednak upośledzają..

Co ty będziesz robił cały dzień. Pozamiatałeś naokoło domu. Posprzątałeś w środku. Może sobie pranie zrobisz. Deszcz zaczyna padać – trzeba wystawić wiadro i miski na deszczówkę. Dzieciaki sąsiadki stoją w ubraniach na deszczu. Ty pod daszkiem patrząc jak twoje wiadro napełnia się wodą. Po krótkim namaczaniu dzieci zdejmują ciuszki, mama je namydla w tym deszczu – dzieci się piorą. Mama bierze wiadro napełnione deszczówką i z rozmachem wylewa na dzieci, które stoją na progu domu. Ot, przy okazji podłoga się w domu umyje mydlinami z dzieci. Wiesz, że to ogromna bieda, ale przez moment myślisz sobie, jakie tu jest wszystko proste.

Gdy deszcz ustaje, robisz sobie pranie, które wywieszasz na chwilowe słońce – jeszcze będzie dziś padać raz, więc i tak zaraz będziesz je ściągać. Tymczasem wodą z prania myjesz też podłogę w domu. A co. Obserwacja sąsiadów nie idzie w las.

Dopiero późnym wieczorem przychodzi do domu sąsiad. Jest strasznie zmęczony, cały dzień pracował na polu. Rozmawiacie trochę, okazuje się, że ma 8 akrów ziemi. Niestety uprawia tylko 2 akry, bo tyle daje radę w pojedynkę. Zbierał pieniądze, by wynająć pomocników i zaorać całe 8 akrów, ale niestety zmarł mu ktoś z rodziny i całe zaoszczędzone pieniądze zgodnie z tradycją musiał przeznaczyć na organizację pogrzebu.

Swoją opowieść zakończył stwierdzeniem: „Nie będę już zbierał pieniędzy, wolę umrzeć. Przynajmniej ktoś inny zapłaci za pogrzeb…” To nie pierwszy raz, gdy słyszysz tego typu dramatyczne stwierdzenia przyprawiające o dreszcze.

Przypominasz sobie kolejny raz, że jesteś wśród ludzi, którzy walczą każdego dnia z ubóstwem, którego nie da się porównać do biedy w Europie. Jeszcze bardziej nabierasz do nich szacunku i pokory.