OD CANCUN DO... ?

16. Konferencja Klimatyczna ONZ w Cancun, Meksyk, trwała od 29 listopada do 10 grudnia 2010r. Od przedstawienia jej głównych postanowień zaczynamy nowy dział zbierający aktualne postępy negocjacji klimatycznych.

Działania Konferencji Klimatycznej w Cancun nakierowane były na kilka istotnych celów:

LIMITY EMISJI

Wszystkie strony konwencji zobowiązały się do stworzenia strategii i planów nisko-emisyjnego rozwoju. Jest to wyraźny znak dla inwestorów prywatnych, którzy też muszą podjąć wyzwanie rozwoju w ramach „czystych standardów”. Mimo, że nie nadal nie podjęto żadnych wiążących obligacji w kwestii redukcji emisji, wszystkie kraje uprzemysłowione podtrzymały propozycje oficjalnych celów redukcyjnych, które można porównać w dokumencie niedawno opublikowanym na stronie: http://unfccc.int/resource/docs/201....

Przeczytamy tam między innymi, że:

GOSPODARKA LEŚNA

Obszary leśne zajmują ok. 30% powierzchni Ziemi (prawie 4 mld ha). Lasy pełnią jedną z ważniejszych ról w ekosystemach. Stanowią również olbrzymie pokłady węgla, większe niż w całej atmosferze. Wylesianie, np. poprzez rozwój działalności rolniczej, postępuje w zastraszającym tempie 13 mln ha/rok (szacowane na okres 1990-2005r.). Wiąże się to z uwalnianiem dużych ilości węgla, przechowywanego w drzewach. Skutkiem jest zwiększona emisja dwutlenku węgla. Zapobieganie wylesianiu jest więc najskuteczniejszym sposobem na szybkie zatrzymanie dodatkowych emisji. Jest też działaniem o największym zasięgu. Dlatego właśnie strony Konwencji promują zrównoważoną gospodarkę leśną.

Ważną sprawą jest analiza potencjału poszczególnych krajów do redukcji emisji, wynikającej ze sposobu zarządzania obszarami leśnymi. Redukcje emisji, zachodzące dzięki naturalnym procesom pochłaniania gazów przez lasy, nie powinny być brane pod uwagę przy szacowaniu możliwości redukcyjnych państwa. Rządy stron konwencji zgodziły się na podjęcie konkretnych działań, których przedmiotem będzie zarządzanie gospodarką leśną. Przedsięwzięcia te będą miały na celu promowanie inwestycji nie wpływających na zmiany w obszarach leśnych oraz wprowadzenie bardziej przejrzystych strategii obliczania redukcji emisji związanych z gospodarką leśną. Wszystko to w ramach mechanizmu LULUCF (ang. land-use, land-use change, forestry), zajmującego się problemem użytkowania gruntów i leśnictwa.

ADAPTACJA

Na konferencji powołano także ramowy program ds. adaptacji. Każde z państw rozwijających się jest zachęcane do przedstawienia planu możliwych działań adaptacyjnych, który ma uwzględniać średnio i długoterminowe potrzeby. Stworzone ma również być systemowe rozwiązanie w kwestii ustalenia najlepszego sposobu oceny strat i zniszczeń, będących efektem zmian klimatu. Mówi się także o możliwości powołania instytucji ubezpieczeniowej na potrzeby radzenia sobie z nagłymi skutkami zmian klimatu oraz o konieczności rozwiązania problemu podnoszenia się poziomu mórz.

Niektóre z przedsięwzięć, które obniżają poziom emisji, mogą mieć negatywne skutki ekonomiczne lub społeczne. W celu rozwiązania tych problemów również będą przeprowadzone osobne rozmowy stron.

Dobrowolne, niewiążące propozycje padły także z ust 37 krajów rozwijających się. Przedstawiły one plan zrównoważonego rozwoju z uwzględnieniem działań mitygujących zmiany klimatu na poziomie narodowym do 2020r. (ang. national appropriate mitigation action - NAMA), dzięki którym odejdą od scenariusza emisji business-as-usual (zwrot ten oznacza brak podejmowania działań osłabiających zmiany klimatu). W sprawie każdego z przewidzianych działań, kraj może prosić o międzynarodowe wsparcie.

Kilka przykładów:

Przeczytamy o tym w dokumencie opublikowanym na stronie: http://unfccc.int/resource/docs/201.... Większość z tych celów stanowią bardzo konkretne działania, szczególnie w przypadku mniejszych krajów. Skupiają się na energetyce, transporcie, gospodarce leśnej, gospodarce odpadami. Jednak nie jest przypadkiem, że postanowienia krajów takich, jak Indie czy Chiny zawarte są w dwóch bardzo ogólnych akapitach. Natomiast najmniej rozwinięte kraje podchodzą do wyzwania bardzo ambitnie i konkretnie (co widać również w długości zapisu, np. założenia Ghany czy Mongolii zawierają się na trzech, czterech stronach). Przedstawiają szczegółowe liczby, wyliczenia, tereny (w przypadku lasów), pomysły kampanii społecznych oraz nowoczesnych, ekologicznych sposobów rozwoju infrastruktury miejskiej oraz wiejskiej.

ROZWÓJ MECHANIZMÓW

Postanowienia z Cancun mówią także o wzmocnieniu Clean Development Mechanism poprzez uwzględnienie w planach redukcyjnych inwestycji oraz rozwoju technologii ekologicznych, szczególnie w krajach rozwijających się za pomocą systemu pożyczek. Clean Development Mechanism jest jednym z mechanizmów zdefiniowanych w Protokole z Kioto, który został stworzony, by ułatwić zrównoważony rozwój państwom spoza Aneksu I (lista krajów rozwiniętych), zapobiec niebezpiecznym skutkom zmian klimatu oraz doprowadzić do ustalenia limitów redukcji emisji gazów cieplarnianych w państwach Aneksu I.

Powołane zostaną osobne instytucje, które swoje działania mają skupić na krajach rozwijających się:

Przewiduje się także fundusz na dobry początek (ang. fast-start finance) dla krajów rozwijających się w postaci 30 mld dol. do roku 2012. Kraje rozwinięte mają ustalić w jaki sposób będzie można ubiegać się o te zasoby oraz według jakich kryteriów będą wydawane. Zasady te mają być ogłoszone w maju 2011r.. Unia Europejska proponuje ze swojej strony 3,5 mld dol. rocznie.

Jak można przeczytać w dokumentacji stron Konwencji, jest to „poważny krok naprzód dla rządów, jednak równocześnie mały krok dla planety”. Pozostaje zadać pytanie, jak poważny może być ten mały krok?

Informacje w artykule pochodzą ze strony: http://unfccc.int.



 
Nasi Partnerzy Amani Kibera Instytut Globalnej Odpowiedzialności Counter Balance Polska Akcja Humanitarna Grupa Zagranica Bankwatch Network Polska Zielona Sieć