Kiedy obietnica nie jest obietnicą

Jeśli światowi liderzy daliby radę wypełnić obietnice pomocy w wysokości 50 miliardów dolarów do 2010 roku, pomogłoby to stworzyć więcej klas szkolnych, opłacić nauczycieli i pracowników służby zdrowia.

Wszyscy, cały czas łamiemy obietnice.

Na pewno każdy z nas obiecał coś i nie dotrzymał obietnicy.

Politycy nie są tutaj wyjątkiem. Znani są nawet z tego, że przesadzają w kwestii możliwości i nie dotrzymują obietnic, które złożyli w trakcie kampanii wyborczych.

Takie czy inne, małe pomyłki nie są problemem, mogą być wybaczone. Ale obiecanie wzmożenia pomocy krajom rozwijającym się i wypełnienie jedynie części obietnicy to jednak inna sprawa. Ten rodzaj obietnic ma wpływ na życie i śmierć.

Niestety, łamanie obietnic to dziedzina, w której G8 stało się niezwykle sprawne.

W 2005 roku, ludzie z całego świata powstali i wyrażali chęć udziału w akcji Make Poverty History. Była to wyraźna cezura dla kampanii przeciwko biedzie. 43 miliony ludzi wzięło udział w akcji nosząc białe bransoletki.

Członkowie G8 wysłuchali i obiecali zwiększyć pomoc dla krajów rozwijających się do 50 miliardów dolarów do 2010 roku.

Problem w tym, że większość z rządów G8 jest daleko od wypełnienia obietnic. Jeśli kraje G8 nie zaczną działać, do wypełnienia obietnic zabraknie 30 miliardów dolarów.

Wielka Brytania, Kanada, Francja, Niemcy, Włochy, Japonia i USA zwiększyły pomoc dla Afryki o połowę mniej niż obiecali.

Te pieniądze mogłyby opłacić więcej lekarzy, pielęgniarek i nauczycieli. Mogłyby ocalić życie 5 milionów ludzi.

I nie chodzi tu o to, że bogate kraje nie są w stanie wypełnić obietnic. Średnia obecnej kwoty pomocy wynosi 0,28% PKB krajów bogatych rocznie. To mniej niż jedna dziesiąta światowych wydatków na wojsko.

W zeszłym tygodniu, liderzy G8 spotkali się w Tokio na konferencji dot. rozwoju i w trakcie spotkania potwierdzili swoje obietnice.

Ale coraz to nowe obietnice to za mało, jeśli zamierzają je znów złamać. Potrzeba planu B i jasnego harmonogramu - jak liderzy G8 zamierzają wrócić na właściwą ścieżkę pomocy.

Powinniśmy wszyscy naciskać i wymuszać proces powrotu na drogę skutecznej pomocy, także podpisując przysięgę Six Million More, i żądając świata, w którym każdy ma możliwość skorzystania z opieki społecznej i zdrowotnej.